Notulen Dorpsraadvergadering 01 maand 202x

In the Spotlights: Joris Jansen & Manon Tieleman – Auberge des Moules

Thu, 02 Apr 2026 18:35:41 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.

Deze keer maand In the Spotlights: Joris Jansen & Manon Tieleman

In Philippine, en ver daarbuiten, kennen veel mensen ze: Joris en Manon van Auberge des Moules. Met hart en ziel runnen zij al jaren het restaurant dat al meer dan een halve eeuw een begrip is in het dorp. Tijdens een open en bijzonder gezellig gesprek nemen Joris en Manon ons mee in hun verhaal: van de hotelschool tot het runnen van een iconisch restaurant, hun liefde voor het dorp, de brand en de nasleep van Hotel Marie en de plannen voor de toekomst.

Kunnen jullie jezelf kort voorstellen?

“Ik ben Manon Tieleman, 56 jaar en geboren en getogen in Philippine,” vertelt Manon. “Ik ben letterlijk opgegroeid boven het restaurant. Mijn ouders begonnen Auberge des Moules in 1970. Inmiddels hebben Joris en ik twee kinderen en wonen we al zo’n vijftien jaar in het Spuikompark met onze twee Franse bulldogs.”

“Ik ben Joris Jansen, 60 jaar,” vult hij aan. “Ik kom oorspronkelijk uit Nijmegen, maar ben voor de liefde in Philippine terechtgekomen.

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Joris glimlacht. “Op de Hotelschool. In het begin was het nog een beetje af en aan.”

Manon: “Ik ging een jaar stage lopen op Curaçao. Joris was al eerder afgestudeerd en werkte al, maar dat was niet zijn ideale baan. Uiteindelijk kwam hij mij achterna. Toen we daar woonden en werkten werd het serieuzer.”

En toen voor de liefde naar Philippine?

Joris: “Dat was eigenlijk nog lang niet het plan. Maar Manons vader was ziek en rond dezelfde tijd overleed mijn vader. We besloten tijdelijk naar Nederland te gaan om onze moeders te ondersteunen. Ik dacht toen wel even: waar kom ik terecht?”

Manon lacht: “Joris had een heel beeld van Philippine. Hij verwachte een kneuterig dorpje met een kneuterig restaurant. En hij verstond de Belgen niet.”

Toch groeiden ze langzaam in het restaurant. “In 2002 hebben we de zaak overgenomen van mijn ouders,” vertelt Manon. “Achteraf gezien zijn we veel eerder dan gepland in Philippine beland. Ik wilde nog reizen en meer van de wereld zien. Maar het restaurant heeft ons ook enorm veel gebracht.”

Auberge des Moules bestaat al meer dan 56 jaar. Wat maakt het restaurant zo bijzonder?

Manon: “Ons hart en ziel zit in dit restaurant. En het hart en ziel van onze vaste medewerkers . Dat voelen gasten ook. Mensen zeggen vaak dat ze zich hier even in een andere wereld wanen.”

Waar staat Auberge des Moules vooral om bekend?

Manon: “Natuurlijk om de mosselen, schaal- en schelpdieren en vis. Maar het restaurant is veel meer dan alleen mosselen. De mosselen zijn een beetje een vloek en een zegen. Ze maken Philippine groot, maar mensen denken soms dat we buiten het seizoen gesloten zijn. Dat is natuurlijk niet zo.”

Het restaurant werkt juist sterk met de seizoenen.
“Na het mosselseizoen begint bijvoorbeeld het kreeft- en aspergeseizoen,” vertelt Joris. “De roggenvleugel is ook een populair gerecht en in het najaar serveren we veel fazant. Philippine heeft culinair veel meer te bieden dan alleen mosselen en dat mag meer naar de voorgrond.”

Wat is het mooiste moment van een restaurantdag?

Manon: “Ik voel me het meest in mijn element op een drukke avond. Zo’n avond wanneer het team draait als een geoliede machine en je helemaal opgaat in het geroezemoes van pratende en lachende gasten, het gerinkel van bestek en klinkende glazen. Daar kan ik echt van genieten.”

Joris: “Voor mij is het moment daarna het mooist. Als de rust is wedergekeerd en we met het team, onder het genot van een drankje, de dag doornemen. Soms loopt het uit de hand en wordt het iets te gezellig...”

Hebben jullie eigenlijk nog hobby’s?

Manon lacht. “Onze grootste hobby is eigenlijk eten. Op maandag is het niet de vraag wat we gaan eten, maar waar we gaan eten.”

Vaak blijven ze in de regio, maar regelmatig trekken ze ook naar Amsterdam.
“Daar heeft onze zoon Lowie inmiddels twee eigen horecazaken,” vertelt Manon zichtbaar trots.

Ze schuift een tijdschrift onder de neus. “Kijk, hier staat hij in Vivace, het lifestylemagazine van Zeeland.”

De trots spat er vanaf. “Hij heeft een heel bijzondere formule. Overdag en ’s avonds is het een restaurant, maar na het diner verandert de zaak langzaam in een club waar mensen kunnen blijven hangen voor een drankje en een dansje. Dat geeft een totaal andere ervaring. We zijn echt ontzettend trots op wat hij daar heeft opgebouwd.”

Joris vult aan: “Het mooie is dat veel gasten die hier komen ook eens naar zijn restaurant in Amsterdam gaan, en andersom. Zo ontstaat er een soort kruisbestuiving. Zeeland in Amsterdam en Amsterdam een beetje naar Zeeland.”

Hebben jullie een bijzondere herinnering uit jullie carrière?

Manon hoeft daar niet lang over na te denken. Haar blik verandert meteen.

“De brand van hotel Marie,” zegt ze. “Dat was voor ons echt een enorme klap. Alles stond klaar. Het concept lag er, we stonden op het punt om open te gaan. Het zou zo’n mooie aanvulling worden voor Philippine: een hotel met een bar, goede wijn en lekkere bites. Iets wat hier nog niet was. We keken er zó naar uit.” Ik denk nog elke dag “Wie? En waarom?”De teleurstelling is nog steeds voelbaar.

Joris legt uit hoe het daarna verder ging.

“Na de brand heeft de afwikkeling ontzettend lang geduurd. Door het onderzoek naar brandstichting en de verzekeringskwesties stonden we jaren stil. Daarna hebben we opnieuw de schouders eronder gezet. Samen met een projectontwikkelaar hebben we verschillende plannen uitgewerkt om iets moois neer te zetten voor Philippine.”Maar dat bleek moeilijker dan gedacht.

Manon: “We hebben meerdere plannen ingediend bij de gemeente, maar die werden steeds weer afgewezen. Soms om redenen waarvan wij echt dachten: hoe dan? Na het derde plan en opnieuw geen medewerking van de gemeente hebben we er uiteindelijk de stekker uit getrokken. Als ondernemer steek je er niet alleen geld in, maar ook ongelooflijk veel tijd en energie. Het is frustrerend als je dan geen stap verder komt.”

Joris: “In 2023 hebben we de grond verkocht aan investeerders. Zij hebben inmiddels ook het hotel op het Philipsplein gebouwd. Voor deze plek ligt er nu een vergunning voor een nieuw hotel. In principe kan de bouw morgen beginnen.”

Wat zijn jullie ambities voor de komende jaren?

Joris: “We doen dit werk ontzettend graag, maar we kunnen het ook geen twintig jaar meer doen.”

Manon: “De kinderen gaan de zaak niet overnemen. Dus daar moeten we de komende tijd goed over nadenken. Het voelt dubbel, want het restaurant ligt ons echt aan het hart.”

Ondertussen blijven ze investeren. “We hebben het interieur onlangs nog een restyling gegeven,” vertelt Manon.

Wat is jullie mooiste plekje in Philippine?

Joris lacht meteen: “Thuis.”

Joris lacht meteen: “Auberge natuurlijk!.”

Manon: “De ruimte, de rust en de polders rondom het dorp. Als kind vond ik het altijd heerlijk om na een vakantie weer thuis te komen.”

Wat missen jullie nog in het dorp, wat er nu nog niet is?

Manon: “Eigenlijk het concept dat wij zelf hadden bedacht: De bar van hotel Marie. Dat zou een mooie aanvulling zijn op de bestaande horeca.”

Als jullie Philippine in één woord moeten omschrijven?

Manon: “Gastvrijheid.”

Joris: “Uniek. Het is bijzonder hoeveel bezoekers zo’n klein dorp trekt.”

Eten jullie zelf eigenlijk nog mosselen?

Manon lacht. “Aan het begin van het seizoen eten we ze regelmatig. Maar zodra ze op hun best zijn, heb ik het meestal wel even gezien.”

Joris: “Dat geldt voor mij ook.”

In the Spotlights: Sven De Bock – Bouwklup de Sloebers

Sun, 08 Feb 2026 18:45:45 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.

Deze keer maand In the Spotlights: Sven de Bock van Bouwklup de Sloebers

Carnaval staat voor de deur en dat betekent in Philippine maar één ding: bouwen, lassen, kleien en vooral heel veel uren maken in de Nissehut. Eén van de drijvende krachten achter Bouwklup de Sloebers is Sven De Bock. Al meer dan twintig jaar betrokken bij de club en nog altijd even bevlogen. Tijd om Sven in the Spotlights te zetten.

Kun je jezelf kort voorstellen?
“Ik ben Sven De Bock, 33 jaar. De D schrijf je met een hoofdletter,” zegt hij lachend. “Dat betekende vroeger in België dat je niet van adel was.” Sven is geboren en getogen in Philippine en, als het aan hem ligt, gaat hij hier nooit meer weg.

Wat doe je in het dagelijks leven?
“Ik werk bij Dow als workcoördinator. Dat is vooral veel computerwerk. Daarom ben ik blij dat ik het bouwen bij Bouwklup de Sloebers ernaast heb. Ik ben graag bezig. Alleen maar achter de computer zitten zou ik echt niet kunnen.”

Hoe lang ben je al betrokken bij Bouwklup de Sloebers?
“Vanaf mijn twaalfde ging ik al meehelpen met bouwen. Nu ben ik 33, dus dat is 21 jaar. Het is echt mijn passie.”

Bouwklup de Sloebers, kun je daar iets meer over vertellen?
“De Bouwklup is opgericht in 1987 door een aantal Philippinenaren. In het begin waren het kleinere wagens, maar rond 1993 bouwden we al A-wagens, dat zijn de grootste wagens. De Nissehut staat hier nu zo’n 30 jaar. Daarvoor bouwden we vanuit een loods. Soms was er geen plek meer en werden de poppen gewoon in de keuken bij Norbert van Limmen gespoten.”

Met hoeveel leden zijn jullie?
“We hebben 13 leden. De meesten komen uit Philippine, maar er zit ook iemand uit Hoek bij en een paar uit Sas van Gent. We zijn altijd op zoek naar nieuwe leden. Of je creatief bent of niet, dat maakt niet uit. Iedereen kan iets bijdragen. Aanmelden kan gewoon door een berichtje te sturen via Facebook.”

Hoe ontstaat het idee voor een carnavalswagen?
“In september komt ieder lid met een idee. Samen kiezen we er één uit. Twee weken later is dat idee verder uitgewerkt en beginnen we met tekenen en ontwerpen. Dit jaar is het thema ‘The Greatest Freakshow’, geïnspireerd op de film The Greatest Showman.”

Hoe bouw je eigenlijk een carnavalswagen?
“Na het uitwerken van de plannen beginnen we in september al met bouwen. Dan ben ik hier twee tot drie dagen per week. Zo vlak voor carnaval ben ik hier iedere dag. Het maken van de poppen en de wagen is een heel proces. Het onderstel bouwen we telkens opnieuw, omdat we de wagen na afloop verkopen. Je moet lassen, kleien, polyesteren en daarna alles opbouwen tot één geheel. Dit jaar hebben we in totaal tien onderdelen die we bij het opbouwen moeten hijsen. Dat is voor de bouw van de wagen wel intensief en ook voor de opslag. Een gedeelte staat nu in de garage van een dorpsbewoner. Volgend jaar bouwen we de wagen minder complex.”

Wat maakt jullie wagens uniek?
“Onze wagens herken je vaak aan de dikke lippen van de poppen. Dit jaar hebben we ook een draaimolen in de hoogte. Dat zie je niet vaak bij een carnavalswagen.”

Hoe komen jullie aan inkomsten?
“We beginnen vroeg met het regelen van sponsoring. Daarnaast bakken we hamburgers bij Rock on the Kiosk en verkopen we pinnetjes. Leden betalen contributie en elk jaar verkopen we de wagen weer door aan een andere carnavalsploeg. Het gaat er ook wel een beetje om wie je kent hoor.”

Wat betekent carnaval voor jou persoonlijk?
“Ik ben een carnavaller in hart en nieren. Voor mij is carnaval vooral het wagenbouwen: creatief bezig zijn met vrienden. De community met andere verenigingen, bijvoorbeeld uit Sas van Gent. Vroeger was het meer concurrentie, nu is het samen. Net voor carnaval laait de competitie wel even op, maar dat hoort erbij. Het mooiste moment is de zaterdagochtend als de wagen helemaal opgebouwd staat. Dat is voor mij altijd een emotioneel moment, omdat er zoveel tijd en energie in zit.”

Hebben jullie al eens prijzen gewonnen?
“In Sas van Gent zijn we een beetje de eeuwige tweede. In de jaren dat de vereniging bestaat hebben we ongeveer vijf keer de eerste prijs gewonnen en af en toe ook een derde prijs. Het zou mooi zijn als we dit jaar weer eens de eerste prijs pakken.”

Hoe zie je de toekomst van Bouwklup de Sloebers?
Sven zucht even. “Ik hoop dat we nog heel lang door kunnen gaan. Maar je ziet wel dat het echte wagenbouwen en carnaval in Philippine langzaam uitdooft. Dat is jammer, maar het gebeurt ook in dorpen als Sluiskil en Westdorpe. Misschien moeten we in de toekomst meer samenwerken met andere verenigingen.”

Jullie werken vanuit de Nissehut. Is dat altijd al zo geweest?
“De Nissehut staat hier nu zo’n 30 jaar. Oorspronkelijk stond hij op een andere plek, richting IJzendijke. De hut komt van Sidmar en was bedoeld als tijdelijke werkplaats. In de industrie zie je dat vaker, een Nissehut of Romneyloods. De Sloebers hebben deze hier zelf opgebouwd.”

Wat is jouw mooiste plekje in Philippine?
“De kiosk. Tijdens de coronatijd hebben we die helemaal opgeknapt. Dat was een mooie periode en hij staat er nu prachtig bij. En dat vind ik ook van het mosselmonument. Deze hebben we in 2021 ook gerestaureerd.”

Wat mis je nog in het dorp, of wat zou je graag zien wat er nu nog niet is?
“We hebben eigenlijk veel: een café, restaurants, een supermarkt en een dokter. Maar als ik kritisch mag zijn, vind ik dat er iets moet gebeuren op de plek waar het hotel is afgebrand. Dat ligt er nu echt triest bij. En ik mis de Nissehutfeesten. Die organiseerden we ieder jaar in september, maar door alle regels en kosten, zoals beveiliging, is dat nu lastig rendabel te krijgen.”

Als je Philippine in één woord moet omschrijven, welk woord kies je dan?
“Dan kies ik er twee ‘Hechte gemeenschap’. Als je ziet wat we hier met elkaar neerzetten: Rock on the Kiosk, wielerwedstrijden, Mosselfeesten, Winterfeesten. We regelen het samen en kunnen altijd op elkaar rekenen.”

Heb je een mooie anekdote of herinnering die je wilt delen?
“Ja niet zo’n mooie, maar wel een pijnlijke: In 2011 hadden we per ongeluk water in de dieseltank gedaan. De wagen startte niet. We hebben halsoverkop een monteur laten komen en waren net op tijd klaar voor de optocht. Dat vergeet je nooit meer.”

Informatieavonden Wandelbos Philippine

Sat, 24 Jan 2026 11:47:37 GMT

Informatieavond Wandelbos Philippine

De gemeente Terneuzen, de dorpsraad Philippine en de Stichting Landschapsbeheer Zeeland nodigen iedereen die belangstelling heeft van harte uit voor 2 informatieavonden voor het plan voor een wandelbos aan de Philippineweg. Vooraf aanmelden is niet nodig.

Avond 1: presentatie concept-ontwerp en ophalen ideeën

Woensdag 28 januari, 1 9.30 uur in " De Kaaie ", Waterpoortstraat 1A

Stichting Landschapsbeheer Zeeland presenteert het concept-ontwerp. Graag horen wij uw mening, ideeën en aanvullingen.

Avond 2: presentatie definitief ontwerp

Dinsdag 3 maart , 19.30 uur in " De Kaaie ", Waterpoortstraat 1A

Stichting Landschapsbeheer Zeeland presenteert hoe zij uw bijdragen hebben

verwerkt in het definitieve ontwerp.

Kunt u niet naar de informatieavond komen?

Maar wilt u wel graag meer weten over de plannen? Of uw ideeën meegeven?

Neem dan contact op met Laura Hamelink (Stichting Landschapsbeheer Zeeland, laura.hamelink@landschapsbeheerzeeland.nl of 0113 - 23 09 36).

Spotlights:Peter Bolleman (SPAR Philippine)

Fri, 16 Jan 2026 08:34:42 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.

Deze keer maand In the Spotlights: Peter Bolleman van SPAR Philippine.

Toen hij 20 jaar was, stond hij al aan het roer van zijn eigen supermarkt in Biervliet. Vijf jaar later maakte hij de overstap naar Philippine. We kennen hem allemaal: Peter Bolleman, eigenaar van de Spar. Deze keer zetten we hem in de schijnwerpers.

Afkomst

Peter is geboren in Axel (26 mei 1976) en het werken in een buurtwinkel is hem met de paplepel ingegoten. “Mijn vader had een buurtwinkel in Axel, mijn opa had in de jaren ’50 een zelfbedieningszaak in Axel en de opa van mijn moeders kant was melkboer: hij ging met paard en wagen door de polders bij Lamswaarde.”

Tijdens zijn jeugd was Peter ervan overtuigd dat hij nooit de supermarktbranche in zou gaan. “Mijn pa werkte zo verschrikkelijk hard. Zijn leven bestond uit werken, slapen en eten. Ik dacht: ik ben niet gek, ik ga wel iets anders doen.”

Aha-moment
Ken je het moment van de Blues Brothers, dat ze in een kerk ineens worden beschenen met enkele zonnestralen? “Zo’n aha-moment had ik toen ik 17 was”, vertelt Peter, “mijn ouders gingen op vakantie en ik runde samen met de bedrijfsleider de winkel. Toen viel ineens alles op zijn plek en was de knop om.”

In 1996, toen Peter 20 was, nam hij de Casper in Biervliet over. “Het was een woonwinkelpand; mijn keuken was gelijk ook kantine, mijn badkamer het klantentoilet. Ik heb in die tijd veel wijze lessen geleerd. Soms ging ik hard onderuit, maar het was opstaan en weer doorgaan.”

Tien jaar later nam Peter de Meermarkt in Philippine over. “Die winkel liep al een tijdje niet goed en wisselde steeds van eigenaar. Maar ik dacht: het móet kunnen in Philippine. Inmiddels is het een Spar geworden en zijn we 21 jaar open.”

Waar woon je?
“In de polder bij Biervliet, maar officieel is het een stukje van de gemeente Sluis. Ooit hebben we in Philippine rondgekeken, bijvoorbeeld bij een perceel in het Waterdijkbos, maar we zochten een plek waar we zelf konden bouwen. Mijn vrouw heet het huis ontworpen. Ze komt van een boerderij en wil graag vrij wonen. We wonen nu in een prachtig houten huis op een mooie, fijne plek.”

Je vader werkt toch ook nog altijd in de Spar?
“In ’97 heeft mijn vader zijn winkel in Axel gesloten. Daarna heeft hij nog acht jaar nachtcafé ’t Hoeckhuys in Axel gerund. Hij kan echt niet stilzitten. Hij liep met mij mee in Biervliet en kwam rond 2007 het team in Philippine versterken. Dat doet hij nu nog steeds. Hij wordt straks 75 jaar, maar kan niet stilzitten.”

In 2013 kreeg Peters vader twee herseninfarcten. “Daar heeft hij een spraakbeperking aan overgehouden en wat motorische problemen. Het frustreert hem, maar hij laat zich er niet door weerhouden. Hij loopt hier zes dagen in de week, soms al vanaf 5 uur ’s ochtends. Dat moet niet, maar hij kan het niet laten.”

Groei
Door de jaren heen zijn er heel wat veranderingen geweest: “Voor nu is het even klaar hoor”, vertelt Peter met een grote lach op zijn gezicht, “er zijn heel wat verbouwingen geweest.” Een van de grote veranderingen was dat de ruimte van de naastgelegen bakkerij in 2018 bij de Spar werd getrokken. “Toen moest de winkel helemaal leeg.

We hebben er drie plafonds uit moeten halen.” Later werd het ambitieuze concept “Foodclub” geïntroduceerd. “In eerste instantie was dit niet zo’n succes”, geeft Peter eerlijk toe. “We moesten behoorlijk inboeten aan assortiment en dat heeft de nodige gevolgen gehad. Ook het verbod op tabaksverkoop heeft ons geraakt. Maar sinds de laatste verbouwing is ons assortiment weer groter en loopt de Spar zeer goed. Ook de koffiehoek en de Foodbalie zijn een succes. Soms zie ik toeristen in de winkel hun ogen uitkijken. Ze hebben vaak een heel ander beeld van een Spar. ‘Dat dit mogelijk is’, zeggen ze dan.”

Wat is het meest verkochte product?
‘Bananen! Dat is echt een topper. Maar de bake-off afdeling, de foodbalie en het brood gaan ook heel goed.

Hoe groot is je team?
“Op dit moment bestaat het team uit 24 mensen. Onze kracht is dat we zoveel vaste gezichten hebben; dat is een stevige basis. Mensen die hier komen werken, draaien jaren mee. Ik hoef ook zelden te zoeken naar personeel. Ze komen vanzelf aanlopen.”

Wat is de grootste uitdaging voor de Spar?
“Het is heel belangrijk om consistent een hoogwaardig beeld neer te zetten. Zeven dagen per week moet het niveau hoog zijn. Alles moet iedere dag kloppen. En dat is een uitdaging, want in de retail is niets zeker. Iedere dag kan anders zijn.”

Ook de concurrentie is enorm, volgens Peter: “De business is ongelooflijk competitief. Als ik meer omzet maak, maakt een andere winkel in de omgeving minder omzet. Je moet er echt bovenop zitten.”

Tja… en de postpakketten. “Dat werd echt te veel. Maar zeer binnenkort staan er meer postautomaten buiten. Je kunt daar trouwens ook je pakket in doen om terug te sturen, dat weten veel mensen niet.”

Ambities
“Ik ben een heel gelukkig man nu. Ik doe wat ik graag doe, heb een fijn team en heb naast mijn rol hier een aantal bestuursfuncties waar ik voldoening uit haal.” Het idee om meerdere winkels in de regio te draaien heeft hij serieus onderzocht. “Ik houd het voorlopig gewoon bij mijn Spar in Philippine.”

Sinds kort zit Peter ook als penningmeester in de vernieuwde ondernemersvereniging van Philippine. “Ik denk dat we als ondernemers elkaar kunnen versterken.”

Het dorp
“Philippine is in één woord zeer dynamisch”, aldus Peter, “loop door een gemiddeld dorp in het weekend en je kunt er een kanon afschieten zonder iemand te raken. Hier is altijd iets te doen. Er zijn zoveel evenementen en bezoekers.” Het mooiste plekje voor Peter is het Spuikompark bij een opkomende zon. “Dan ligt het park in een prachtige gloed.”

Toch mist hij ook wel iets in Philippine: “Er zou een ouderenvoorziening moeten zijn, zodat ouderen hier kunnen blijven wonen.”

Wat wil je inwoner meegeven over lokaal boodschappen doen?
Voor lokale ondernemers wordt het steeds moeilijker om stand te houden. Wij doen er alles aan om hier ons steentje aan bij te dragen. We verkopen asperges van De Letter & Zo bijvoorbeeld, maar denk ook eens aan de heerlijke Hoekse biefstuk van Van Wijck dat we hier hebben liggen. Het kost wat, maar het smaakt verrukkelijk op je bord.”

Wat weten mensen niet over jou?
“Dat ik in mijn spaarzame tijd aan houtbewerking doe. Ik heb thuis een grote boerenschuur omgebouwd tot houtbewerkplaats. Ik maak meubels, keukens en eet van mijn eigen keukentafel.”

Mooie herinnering
Peter vindt zijn team belangrijk: “Ieder jaar schrijf ik persoonlijke kerstkaartjes aan mijn medewerkers. Het raakt me echt als ik zo’n lief, handgeschreven kerstkaartje met een mooie boodschap terugkrijg. Ik heb al die bijzondere kaartjes van de afgelopen jaren bewaard. Het heeft vaak te maken met de ontwikkeling van mensen. Het is mooi om ze te zien groeien door de jaren heen.”

In the Spotlights: Daisy van Limmen & Thomas Zegers – Philippiense Winterfeesten

Tue, 09 Dec 2025 20:16:08 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.

Deze keer maand In the Spotlights: Daisy van Limmen en Thomas Zegers van de Philippiense Winterfeesten

Drie jaar geleden begon het met een simpel idee in De Zwaan: het warme, dorpsfeestelijke gevoel van de oude kerstmarkt vertalen naar één avond vol winterse gezelligheid op de markt. Op 19 december staat de derde editie van de Philippiense Winterfeesten klaar, georganiseerd door een jonge groep dorpsgenoten, met Daisy(27) en Thomas(29) als vertrouwde gezichten in het team. In deze In the Spotlights praten we over liefde voor het dorp, tradities en de toekomst.

Kunnen jullie jezelf kort voorstellen? Hoe oud zijn jullie en wat doen jullie in het dagelijks leven?
Thomas: “Ik ben geboren en getogen in Philippine en werk als projectingenieur voor Cargill Europa.”
Daisy: “Ik ben 27 jaar, een echte Philippiense. In het dagelijks leven ben ik teamcoördinator bij Stichting Prokino Kinderopvang voor het cluster Zeeuws-Vlaanderen.”

Wonen jullie al je hele leven in Philippine? Wat is jullie band met het dorp?
Thomas: “Ik ben even weg geweest voor studie, in Breda, Rotterdam en Gent.”
Daisy: “Ik ben ook een echte Philippiense. Mijn band met het dorp komt uit mijn jeugd, en nu ook vanuit mijn werk op het dorp. Je kent de ouders, kinderen, opa’s en oma’s.”

Ze vinden allebei dat ze opgroeiden in een hechte gemeenschap. “Je kunt hier op elkaar rekenen,” zegt Daisy. “We hebben een fijne vriendengroep: samen eten, drinken en… de Winterfeesten organiseren.”
Hoe ze een stel werden? “We kenden elkaar van zien en een beetje oppervlakkig, maar tijdens een skivakantie met vrienden sloeg de vonk over,” glimlacht Daisy.

Wat is jullie mooiste plekje in Philippine?
“De aperitiefhoek bij Auberge des Moules,” zeggen ze in koor.

Wat missen jullie nog in het dorp, of wat zouden jullie graag zien wat er nu nog niet is?
Thomas: “Vroeger had je meer uitgaansgelegenheden, ieder weekend was er wel wat. Dat mag terug, vooral voor de jeugd, dan blijft het aantrekkelijk om hier te wonen en hier te blijven.”
Daisy: “Een overkoepelende sportfaciliteit, meer het gezamenlijke. Er is ruimte genoeg: denk aan een padelbaan en een fatsoenlijke gymzaal. Als de basis klopt, volgt het aanbod vanzelf.”

Als je Philippine in één woord moet omschrijven, welk woord kies je dan?
Daisy: “Barmhartig, Philippine is een krachtig dorp met veel saamhorigheid. Het voelt als thuiskomen, je kunt altijd bij iemand aankloppen en op elkaar rekenen.”
Thomas: “Zelfstandig. We regelen veel met elkaar en wachten niet af.”

Blijven jullie hier wonen, denken jullie?
Thomas: “Philippine is thuis. Als het leven anders gelopen was, had ik ooit zuidelijker willen wonen. Daar leven de mensen echt in het nu.
Daisy: Maar hier in Philippine ligt toch wel ons hart.”

Hoe is het idee voor de Winterfeesten ooit ontstaan?
Daisy: “Het ontstond in De Zwaan.”
Thomas: “Vroeger had je de kerstmarkt op de markt met daarna een feestje in De Zwaan of Op z’n Kop. Later ging de kerstmarkt naar binnen in De Kaaie. We hebben toen met de vroegere organisatoren gesproken en besloten: we organiseren weer het feestje op de markt. Zó zijn de Winterfeesten begonnen.”

Met wie organiseren jullie het evenement, en hoe verdelen jullie de rollen binnen het team?
“We doen dit met Ricky, Jim en Maxime; Huub Dhuyvetter en ik zorgen voor de aankleding en de creatieve touch.” zegt Daisy. “En iik doe de marketing en socials.”
Thomas: “En ik regel de vergunningen en meer het voorzitterschap.”

Welke onderdelen zijn inmiddels vaste traditie geworden, die jullie elk jaar willen behouden?
Daisy: “De Philippiense koffie, dat is een geheim liefdesrecept.”
Thomas (lachend): “Heel veel liefde, alcohol… met een beetje koffie voor de kleur.” “En,” vult Daisy aan, “de fijne, gemoedelijke sfeer: we hebben tot nu toe nooit gedoe gehad.”

Wat doen jullie met slecht weer?
Thomas: “We hebben een tentopstelling die we op het laatste moment kunnen aanpassen.”
Daisy: “We willen het comfortabel en toegankelijk houden voor iedereen.”

Waar kijken jullie persoonlijk het meest naar uit op 19 december?
Thomas: “Als de bar staat en Ricky met de eerste Philippiense koffie komt.”
Daisy: “Als het plein volloopt en kinderen hun pronkstukken in de boom hangen. We werken dit jaar voor de aftrap samen met de nieuwe kidsclub: kinderen maken vooraf een kerstbal met een wens en hangen die bij de opening in de boom. Hopelijk zien we zo ook nieuwe gezichten.”

Hebben jullie nog hulp nodig of een oproep aan dorpsgenoten?
“We hopen dat meer jongeren helpen of geïnspireerd raken om zelf iets te organiseren. Het kan gewoon. Samen houden we het dorp levend,” zeggen ze.

Waar willen jullie naartoe werken met de Winterfeesten? Over twee jaar is de 5e editie, hebben jullie dan al wat in gedachten?
Thomas: “Schaatsende elfjes op de kiosk. Meer zeggen we nog niet.”

Wat zouden jullie, los van de Winterfeesten, nog graag organiseren of meemaken in het dorp?
Thomas: “Dat de kermis weer groter wordt, met een feestje erbij.”
Daisy: “Dat de volgende generatie aanhaakt of bestaande activiteiten versterkt, zodat alles kan blijven doorgaan.”

Persoonlijke wens voor 2026: wat hopen jullie voor jezelf én voor Philippine?
Thomas: “Dat het met mijn gezondheid goed blijft gaan en dat de bomen snel aangroeien op de dijk.”
Daisy: “Vooral voor onszelf een stabiel jaar met veel mooi weer met onze nabije vrienden en familie. Dat het goed gaat met onze vrienden die werkzaam zijn in de restaurants. We zijn dankbaar voor ons team en de gemoedelijke, gezellige opkomst, met een divers publiek.”

In the Spotlights: Andrea Verhelst – BijdeWerkplaets

Tue, 25 Nov 2025 12:39:28 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.

Deze keer maand In the Spotlights: Andrea Verhelst – BijdeWerkplaets

Aan de rand van Philippine, net in de polder, ligt een verborgen parel. Wat begon als een theetuin, groeide uit tot een verrassende lunchroom, ontmoetingsplek, lokale winkel én een plek waar je de mooiste en lekkerste taarten kunt halen. Maar dit is pas het begin. Andrea Verhelst (34) bruist van de ideeën en dromen voor de toekomst. Tijd om deze Philippinenaar in the Spotlights te zetten.

Even voorstellen
Andrea Verhelst woont met haar man en drie zonen van 13, 10 en 7 aan de rand van Philippine. “Ik kom oorspronkelijk uit Hoek, maar ben op mijn achttiende met mijn ouders naar Philippine verhuisd. Daarna hebben we even in het hart van Biervliet gewoond, maar uiteindelijk zijn we toch teruggekeerd naar de polder. Dat past beter bij ons, dat zijn we gewend.”

Een opleiding tot bakker volgde ze niet, wel tot boekhouder. Ze werkte op kantoor, maar bakken bleef haar passie. “Als kind had ik geen leesboeken naast mijn bed, maar kookboeken. En als ik ergens ben, wil ik altijd een bak- of kookwinkel binnenstappen.”

Wat is Bij de Werkplaets precies?
“Ik zie het als een ontmoetingsplek waar je kunt brunchen, lunchen, taart eten of gewoon een bakje koffie of thee drinken. Alles is zelfgemaakt: taarten, koekjes, cakejes, het speltbrood, noem maar op. Daarnaast verkoop ik lokale producten zoals theepakketjes, zijden bloemen, kaarsen en sieraden. En ik geef ook taart- en cupcakeworkshops, én kinderfeestjes.”

Wat maakt Bij de Werkplaets uniek?
“Het verhaal achter deze plek is bijzonder. Mijn man en ik hebben hier altijd samen gesleuteld. We hebben een bedrijf in onderhoud aan industrie- en grondverzetmachines. Dat deden we vroeger hier in deze garage. Veel details van die tijd zie je terug in de zaak. Zo is het hout van de lampen afkomstig van een oude dieplader. Het is echt een leuk plekje aan de rand van het dorp, dat je niet snel verwacht.”

Waar haal je je inspiratie voor taarten vandaan?
Andrea lacht: “Ik lig vaak wakker, dan komen de beste ideeën naar boven. Ik vind het juist leuk als ik mijn eigen creativiteit mag gebruiken en geen exacte kopie hoef te maken. Onlangs vroeg iemand om een taart in het thema goud, en verder mocht ik mijn gang gaan. Dat zijn de leukste opdrachten. Je krijgt dan ook echt verrassende reacties. Dat geeft me veel energie.”

Wanneer ben je open?
“Op vrijdag en zaterdag van 10.00 tot 17.00 uur. Soms ook op andere dagen, dat hangt af van het weer. Ik hou de openingstijden actueel via Google Maps. Voor koffie of taart hoef je niet te reserveren, voor een high tea wel.”

Draai je de zaak alleen?
“Ja. Op zaterdag helpen er een paar meisjes mee met bakken en het vullen van theepakketjes, maar verder doe ik alles zelf. En het loopt eigenlijk beter dan verwacht. Mijn oudste zoon zei laatst: ‘Je verwachtingen lagen echt veel te laag, mam.’” Andrea glimlacht trots.

Wat is een mooie herinnering aan deze plek?
“Marietje. Ze woonde hier vroeger, voor mijn broer. Ik kende haar van toen ik jong was. Een paar jaar geleden belde ze me op en vroeg of ze eens mocht langskomen. Toen gaf ze me haar recept van een opgerolde koek. Ik heb dat recept gelamineerd. Kijk.” Andrea laat een vergeeld handgeschreven recept zien. “Dat is toch wel een van mijn mooiste herinneringen.”

Blijf je altijd in Philippine wonen?
“Ik denk het wel, maar als ik ooit de kans krijg om naar Canada te emigreren, zou ik dat wel overwegen. Vrij wonen, zoals hier in de polder, spreekt me aan. En in Canada is veel ruimte. Geloof speelt daar ook een grotere rol, en dat is voor mij belangrijk.”

Wat zou je nog willen voor het dorp?
“Ik mis een slager in het dorp. Ik vind het belangrijk dat je alles zo lokaal mogelijk kunt kopen, en dan ontbreekt een slager toch wel. Voor mijn zaak probeer ik ook alles zo lokaal mogelijk in te kopen.”

Heb je dromen voor de toekomst?
“Op dit moment kan ik echt zeggen dat ik mijn droom leef. Dit is wat ik altijd wilde. Maar ik hoop ooit nog een natuurspeeltuin bij de zaak te kunnen realiseren. Misschien zelfs een Bed & Breakfast met tiny houses. Ik ben nog lang niet uitgedroomd.”

Wat is je favoriete plekje in Philippine?
“Ik houd van historie, dus De Schotse Hoek vind ik een prachtige plek. Daar zie ik meteen kansen, een B&B zou daar geweldig zijn. En natuurlijk de polders van Philippine. Die zijn prachtig.”

Hoe zou je Philippine in één woord omschrijven?
“Verbondenheid. Onlangs viel op een zaterdag de stroom uit. Eén telefoontje en binnen een kwartier stond de lokale elektricien op de stoep. Dat is de kracht van Philippine: je kunt op elkaar rekenen.”

In the spotlights: Oswel Jose Pereira Tovar, In Den Vlaemschen Pot

Mon, 17 Nov 2025 16:19:57 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer maand Oswel van de 'In Den Vlaemschen Pot'.

In the Spotlights: Anita Neijt & Theo Hemelsoet #DeKaaie

Altijd in touw, een hart voor Philippine en je kunt er nooit iets aan misvragen. Anita Neijt en Theo Hemelsoet zijn de drijvende krachten achter dorpshuis De Kaaie en daarnaast doen ze nog veel meer. Zeg nou zelf: wie kent ze nu niet? Daarom hoog tijd om Anita en Theo In the Spotlights te zetten.

Kun je jezelf even kort voorstellen? Wat doe je in het dagelijks leven, naast je rol bij De Kaaie?
Anita: “Ik ben Anita Neijt, woon in Philippine, heb twee kinderen en drie kleinkinderen. Sinds kort werk ik bij Yara. Daarnaast ben ik bestuurslid van De Kaaie, voorzitter van de muziekvereniging én secretaris van de EHBO.”

Theo: “Ik ben Theo Hemelsoet, getrouwd en ook vader van twee kinderen. In De Kaaie zorg ik dat alles klaarstaat, van techniek tot zaalindeling. Ik ben voorzitter van de EHBO en actief in de katholieke kerk als koster en onderhoudsmedewerker.”

Zijn jullie geboren en getogen in Philippine?
Anita: “Nee, ik ben geboren in Biervliet en in 1987 naar Philippine verhuisd voor de liefde. Om naar Philippine te verhuizen was voor de hand liggend. Het dorp is levendig met alle restaurants en daarnaast is er een sterke saamhorigheid.”

Theo: “Ik kom uit Westdorpe, maar woon sinds 1979 in Philippine. Ook ik ben hierheen verhuisd voor de liefde. Via het verenigingsleven kende ik hier al veel mensen en was het een logische keuze om hier te komen wonen. ”

Wat is jullie favoriete plekje in het dorp?
Beiden in koor: “De katholieke kerk. ”

Anita: “Vooral het koepeldak is van binnen en buiten bijzonder.”

Theo: “Een prachtig gebouw met karakter. Ik krijg nog regelmatig aanvragen van mensen die de binnenkant willen zien. Dan geef ik met plezier een rondleiding. Het is jammer dat er geen diensten meer georganiseerd worden. Wel zijn er nog begrafenissen en huwelijken. In de Kaaie organiseren we nu elke derde vrijdag van de maand een kerkdienst, die wordt druk bezocht.”

Wat missen jullie nog in het dorp?
Anita: “Meer activiteiten voor de jeugd. De speelweek is verdwenen door gebrek aan deelnemers én vrijwilligers. Ik heb nog geprobeerd de knutselclubjes van weleer, het SKW, nieuw leven in te blazen, maar dat kwam lastig van de grond. De jeugd is tegenwoordig moeilijker te enthousiasmeren.”
Theo: “Er mag echt meer voor jongeren komen. De speeltuin is vernieuwd, maar verder is het dat ook.”

Wat betekent De Kaaie voor het dorp?
Anita: “Een dorpshuis als De Kaaie houdt een dorp levend. Iedereen mag er gebruik van maken.”
Theo: “De samenwerking tussen verenigingen is verbeterd. Ze helpen elkaar nu echt. Er zijn vijf zalen, waaronder een timmerclub voor kinderen vanaf 7 jaar, een dartvereniging en meer.”

Hoe lang zijn jullie al betrokken bij De Kaaie?
Theo: “Eigenlijk vanaf de verbouwing in 2011. Daarvoor was het dorpshuis in de Schotse Hoek, het oude gemeentehuis. De Kaaie was toen een evenementen- en feestlocatie.”
Anita: “Na de verhuizing is er een groepje ontstaan waarmee we het beheer zijn gaan doen.” In 2009 is de Stichting Beheer Welzijnsaccommodaties opgericht en daar ben ik in 2011 voor gevraagd om zitting in te nemen.

Hoe zien jullie de toekomst van De Kaaie?
Theo: “Wat mij betreft blijft het dorpshuis gewoon hier. De kerk is geen geschikte locatie, zoals dat de laatste tijd weleens rondzingt in het dorp.”
Anita: “Het gebouw is prima, al is er onderhoud nodig. We hebben een tijd terug al met de gemeente besproken wat er moet gebeuren, maar het duurt allemaal soms erg lang voordat er actie wordt ondernomen. Dat is soms best wel eens frustrerend.”

Zijn er dingen die je graag zou veranderen of toevoegen?
Anita: “Meer inzetten op activiteiten voor jongeren en eenzame ouderen. In oktober komt er een try-out voor een kindersoos. Ook zijn er plannen voor Tai-Chi en stijldansen. Dus er komen wel nieuwe activiteiten bij, maar dit mogen er altijd nog meer zijn.”
Theo: “De Zonnebloem maakt ook gebruik van het gebouw. Dit is een organisatie van buiten Philippine. Je ziet toch dat meer organisaties dit doen, omdat Philippine erg centraal ligt in Zeeuws-Vlaanderen en mensen erna makkelijk een hapje kunnen gaan eten.”

Er komt een groot feest aan. Kun je daar iets over vertellen?
Anita: “De 90’s & 00’s party komt eraan op 27 september, georganiseerd door de dartvereniging. Wij zorgen dan dat de inkoop goed geregeld is. Dit is echt een leuk opgezet event en het wordt steeds drukker bezocht.”
Theo: “Ik regel de techniek en de EHBO. En ja, we feesten ook zelf mee hoor!”

Wat staat er verder nog op de planning?
Anita: “Op 10 oktober komt de coverband Woodworks. Verder: natuurlijk de kerstmarkt, een bijeenkomst van Terneuzen tot de Kern, er is regelmatig een bingo, Sinterklaas, een fototentoonstelling in januari en in april komt er een uitstalling van modeltreinen.”

Hebben jullie iets bijzonders meegemaakt in of rondom De Kaaie in het verleden?
Anita: “Zeker. Laatst kreeg iemand een lintje. Deze persoon had samen met ons de zaal klaargezet. Hij had geen idee dat het lintje voor hemzelf was. Dat gezicht vergeet ik nooit meer. Dat zijn de mooie momenten. En vanmorgen nog, we hadden hulp nodig voor de grote schoonmaak van De Kaaie. Zonder enige moeite stonden er vanmorgen 16 vrijwilligers klaar.”
Theo: “Bij de Ride for the Roses was De Kaaie een tussenstop. Alles liep gesmeerd dankzij vrijwilligers. Daar krijg je energie van.”

Hoe lang blijven jullie dit nog doen?
Theo: “Ik kan niet stilzitten, dus zolang mijn gezondheid het toelaat.”
Anita: “Ik ook. Theo en ik zijn een goed team. Het is fijn om te merken dat mensen weten, dat als wij en de andere vrijwilligers betrokken zijn, alles goed verloopt.”

In the spotlights: Anita Neijt & Theo Hemelsoet

Mon, 17 Nov 2025 16:13:52 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer zijn Theo en Anita, van 'de Kaaie', aan de beurt.

In the Spotlights: Anita Neijt & Theo Hemelsoet #DeKaaie

Wat is jullie favoriete plekje in het dorp?
Beiden in koor: “De katholieke kerk. ”

Anita: “Vooral het koepeldak is van binnen en buiten bijzonder.”

In the spotlights: Jelle Haers Mosselfeesten Philippine

Mon, 17 Nov 2025 16:05:55 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer is Jelle Haers, voorzitter Mosselfeesten Philippine

In the Spotlights: Jelle Haers, voorzitter van de Stichting Mosselfeesten Philippine

Kijk je er al naar uit? Komend weekend zijn voor de 47 ^e keer de mosselfeesten in Philippine. Jelle Haers is nu tien jaar voorzitter van de stichting. Deze keer zetten we hem in the Spothlights:

Wie is Jelle?
“Ik ben 34 jaar oud, werk nu alweer twaalf jaar bij H4A, en ben sinds tien jaar voorzitter van de Stichting Mosselfeesten Philippine.”

Ben je geboren en getogen in Philippine?
“Jazeker, ben opgegroeidCastiliestraat. Ik ben hier opgegroeid, heb hier altijd gewoond en heb ook nooit weggewild.”

Wat is voor jou het mooiste plekje in Philippine?
“Ik heb mooie herinneringen in café Op z'n Kop en aan het voetbalveld vroeger, maar nu ben ik helemaal tevreden met een glaasje wijn in mijn mooie achtertuin, zeker als de geur van mosselen over het dorp hangt.”

Wat mis je nog in het dorp, of wat zou je hier graag zien wat er nu nog niet is?
“Een zwembad! Nee, grapje. Ik ben heel tevreden. We hebben hier alles toch? Een café, een supermarkt, restaurants, bos in de buurt. En als je naar de grote stad wilt, ben je zo in Gent. Hooguit misschien iets meer groen in de straten.”

Hoe ben jij eigenlijk betrokken geraakt bij de Mosselfeesten, en hoe werd je uiteindelijk voorzitter?
“Dat is snel gegaan: De oude garde wilde ermee stoppen. We kwamen met een groep samen om te bespreken hoe we de organisatie van de Mosselfeesten wilden overpakken. De taken werden verdeeld en uiteindelijk bleef er nog één taak over: die van voorzitter en ik had nog niets. Dus ja…”
“De groep bestaat grotendeels uit vrienden; jongens van het dorp, mensen die trots op het dorp zijn en er iets voor willen doen.”

Dit jaar is alweer de 47e editie van de Mosselfeesten. Kun je iets vertellen over hoe het ooit allemaal begon?
Daar vouwt Jelle even de krant bij open: een artikel in het Advertentieblad van 12 augustus 1976 over de eerste editie van de Mosselfeesten. “Het idee was om Philippine, en vooral de mosselrestaurants op de kaart te zetten.” In het vergeelde advertentieblad dat al die jaren bewaard is gebleven, wordt aangekondigd dat de harmonie St. Cecilia zal optreden. “Dat doen ze nu nog steeds.”

De mossel-opensteekwedstrijd is inmiddels een vast onderdeel. Weet jij waar die traditie eigenlijk vandaan komt?
“Hiermee willen we een oud ambacht in ere houden. We hebben een klasse profs, de vertegenwoordigers van de restaurants: zij moeten zo snel mogelijk 36 mosselen opensteken. De amateurs moeten er zoveel mogelijk in 1 minuut opensteken. Uiteraard moeten ze nog netjes in de schelp liggen. Ik heb ooit gehad dat de mosselen er nogal rood uitzagen. Je moet natuurlijk wel de mosselen opensteken en niet je vingers.”

Tijdens de opening wordt de Gouden Mossel uitgereikt. Kun je uitleggen wat die prijs inhoudt?
“Dit doen we niet meer elk jaar; maar we reiken hem uit aan iemand die zich enorm inzet voor het dorp. Hij is trouwens van echt goud, gemaakt door een juwelier. Dat maakt het gelijk ook prijzig, en het is best een opgave om voldoende sponsorgeld binnen te krijgen. We komen er meestal wel uit, maar de kosten zijn door de jaren heen best opgelopen.”

Wat maakt dit jaar bijzonder?
“Ik vind het muziekprogramma dit jaar wel heel leuk, met een band die ook op de Gentse Feesten speelde: Dhont&Hitman.”

Hoe ziet jullie voorbereiding er uit in de aanloop naar het feest?
“In januari/februari komen we voor het eerst bij elkaar. We hebben tegenwoordig een vast draaiboek en we zijn goed op elkaar ingespeeld. Tussendoor houden we elkaar ook steeds op de hoogte. Meestal is het gewoon heel gezellig om elkaar te zien.”

Wat is jouw favoriete moment tijdens de Mosselfeesten?
“Het moment vlak na de officiële opening: Burgemeester en wethouders gaan na de opening mosselen eten, ik leun dan even achterover met een biertje en geniet gewoon. Het is best druk tijdens het feestweekend, maar er is toch altijd wel een momentje dat je even kunt ontspannen.”

Over een paar jaar is het de 50e editie. Heb je daar stiekem al plannen voor?
“Dat willen we wel speciaal maken. We zijn er al tien jaar over na aan het denken. We leggen ook ieder jaar wat geld opzij hiervoor. Maar de ideeën zijn groter dan de geldpot.”

Wat zou je willen dat mensen mee naar huis nemen na een bezoek aan de Mosselfeesten?
“Een goed gevoel. Het is niet alleen een feest voor het dorp, maar ook voor alle bezoekers van buitenaf. Alleen de wandeltocht trekt al zo'n 800 Belgen. We willen hen graag weer terug zien.”

Heb je een leuke anekdote of gek moment van een eerdere editie dat je nooit meer vergeet?
“We hadden een keer tijdens een etentje met het bestuur een groep Mexicanen met banjo's gehoord bij Camiel. We vroegen hen om ook op de Mosselfeesten op te treden en daar gingen ze meteen mee akkoord. Tijdens de Mosselfeesten kwamen ze niet opdagen, ze waren het vergeten. We belden hen op maandag, met de vraag, waar blijven jullie nu? Ze wisten niet dat de feesten al waren afgelopen, dus daar kwamen ze met de auto, pakten al hun spullen uit en hebben de hele middag voor ons gespeeld. Dus wij hadden een gezellig muziekje tijdens het afbreken.”

In the spotlights: Anne-Fleur Tielemans-Rammeloo en Jamie-Lee Rammeloo-Helsens #Kapsalon Fleur-de-Lee Philippine

Fri, 25 Jul 2025 12:54:01 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer zijn dat Anne-Fleur en Jamie-Lee.

In de voormalige protestantse kerk in Philippine bruist het van de nieuwe energie. Hier openden Anne-Fleur (32) en Jamie-Lee (36) onlangs hun kapsalon Fleur-de-Lee, en dat is pas het begin. Deze bevlogen schoonzussen hebben grootse plannen voor het dorp. Hoog tijd dus voor een goed gesprek over roots, dromen en ondernemen in ons mooie dorp, Philippine.

Wie zijn jullie en wat doen jullie in het dagelijks leven?
Jamie-Lee, “We hebben samen al een bedrijf in Gent, een combinatie van koffiebar en kapsalon. Diezelfde formule willen we ook in Philippine realiseren. We zijn schoonzussen, ik ben getrouwd met de broer van Anne-Fleur. Ik werk als barista en help nu ook mee met de administratie voor de kapsalon hier.”
Anne-Fleur, “Ik ben geboren in Philippine, maar tussen mijn tweede en twaalfde jaar woonden we even elders. Sinds kort ben ik met mijn gezin van Philippine naar Mauritsfort verhuisd. Ik ben kapster en werk hier in de salon.”

Wat is jullie verbinding met het dorp?
Anne-Fleur, “Mijn ouders en grootouders komen hier vandaan. Philippine is echt mijn thuisbasis.”
Jamie-Lee, “Ik kom oorspronkelijk uit Boekhoute en werkte al op jonge leeftijd in mosselrestaurant De Fijnproever. Daar leerde ik Anne-Fleur én haar broer, nu mijn man, kennen.”

Jullie willen net zoals in Gent een koffiehuis combineren met de kapsalon. Wanneer opent het koffiehuis?
Anne-Fleur, “We willen eerst dat de kapsalon goed draait. Daarna richten we ons op het koffiehuis. Over een paar jaar willen we die deuren openen. Tot die tijd kun je het gebouw wel huren als event- of feestlocatie.”

Maar Gent is natuurlijk wel anders dan Philippine...
Anne-Fleur, “Klopt, maar we hebben al een naam opgebouwd. Veel van onze klanten in Gent komen uit Nederland. Die kunnen nu ook dichterbij terecht in Philippine. We zien het klantenbestand hier snel groeien.”

Hoe word je eigenlijk barista?
Jamie-Lee, “Ik heb een cursus gevolgd en veel geoefend. Onze koffiebonen komen rechtstreeks van een branderij, vrijwel direct van de koffieboer. Het is echt een vak apart, waarin ik me blijf ontwikkelen.”

Hebben jullie al een idee hoe jullie het koffiehuis willen inrichten?
Anne-Fleur, “Absoluut. We willen er een echte beleving van maken, met bijzondere kleurencombinaties en een inrichting waar mensen speciaal voor willen komen.”

Waarom juist in Philippine?
Anne-Fleur, “We woonden hier allebei en hadden in Gent veel Nederlandse klanten. Net voor corona hadden we deze kerk al op het oog. Toen de grenzen sloten, werd het lastig. Ik ben toen, op de momenten dat het mogelijk was, thuis klanten gaan knippen om hen toch te kunnen blijven helpen. Daardoor kwam het knippen vanuit Philippine wel in een stroomversnelling.”

Waarom deze locatie van de oude Protestantse kerk?
Jamie-Lee, “We houden van geschiedenis en oude gebouwen. Een kapsalon in een kerk is echt iets bijzonders en een mooi statement.”

Zijn jullie tijdens de verbouwing nog iets opvallends tegengekomen?
Jamie-Lee, “Ja, een grafsteen. Daar zijn we natuurlijk niet aangekomen. Het is een protestantse kerk, dus weinig schilderijen of beelden, maar wel karakter.”

Moest er veel aan het gebouw gebeuren?
Jamie-Lee, “De kerkgemeente vroeg om zoveel mogelijk te behouden. Dat wilden wij ook. In het zaaltje van de kerk moet het koffiehuis komen. We proberen de geschiedenis mooi te laten aansluiten bij ons concept.”

Op welke doelgroep richten jullie je?
Anne-Fleur, “We volgen veel cursussen in binnen- en buitenland en willen exclusiever zijn. We investeren ook in ons personeel, zodat ze op een hoog niveau kunnen werken. Onze doelgroep zijn dus mensen die echt op zoek zijn naar dat beetje extra.”

Kun je zonder afspraak binnenlopen? En knippen jullie zowel mannen als vrouwen?
Anne-Fleur, “Nee, je moet een afspraak maken. Maar we knippen zowel mannen als vrouwen.”

Wat vinden jullie leuk aan Philippine?
Anne-Fleur, “Dat je na een drukke werkweek gewoon de deur uit kunt lopen en zó een terrasje op kunt of ergens kunt eten. Geen enkel ander dorp heeft wat hier gebeurt. Het is zó gezellig.”

Wat vinden jullie het mooist aan ons dorp?
In koor, “De kerk natuurlijk.”
Anne-Fleur, “Maar ook de Olmendijkweg en het wandelrondje daar vind ik prachtig. En het oude kanaal is een geweldige plek, al mag dat wel beter onderhouden worden.”
Jamie-Lee, “De Stenen Beer is ook zo’n mooi stukje dat meer aandacht verdient.”

Welke dromen hebben jullie nog?
Jamie-Lee, “De koffiebar is de volgende stap. En we willen ook vaker op events staan, zoals recent bij de Ballade.”
Anne-Fleur, “Ik ken mezelf, ik sta nooit stil. Als dit af is, verzinnen we weer iets nieuws.”

Wat willen jullie voor Philippine wat er nu nog niet is?
In koor, “Een barista.”
Anne-Fleur, “En de geschiedenis van Philippine mag meer zichtbaar worden.”

Waar liggen volgens jullie kansen voor de toekomst?
Jamie-Lee, “Een sterke ondernemersvereniging. Philippine heeft zoveel ondernemers. Samen kun je echt iets opbouwen of versterken. De ondernemersvereniging is nu in oprichting.”

Wat zouden jullie nog graag organiseren of meemaken in het dorp?
Anne-Fleur, “Een maandelijks themafeest in de kerk. Bijvoorbeeld een Sunday afternoon white party met lekker eten, drankjes en goede muziek.”
Jamie-Lee, “Dan hebben we nog wel een alcoholvergunning en sociale hygiëne nodig. In België ging dat allemaal wat makkelijker. Hier in Nederland zijn er veel regels.”

Als je Philippine in één woord moet omschrijven, welk woord kies je dan?
Jamie-Lee, “Thuis.”
Anne-Fleur, “Gezelligheid.”

Nieuwsgierig geworden naar Fleur-de-Lee?
Binnenkort volgt de officiële opening van de salon, een mooi moment om kennis te maken met deze bijzondere kapsalon in Philippine. Ze zijn ook te volgen op Instagram , Facebook en een afspraak is makkelijk te maken via deze site .

In the spotlights: Pauline Wiskerke en Ricky Bosma #GOM Philippine

Fri, 20 Jun 2025 08:04:12 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer zijn dat Pauline Wiskerke en Ricky Bosma:

Op 25 juni staat het GOM-Event gepland, de Grand Opening Mosselseizoen . Tijdens dit netwerkevenement wordt de ultieme mosselwijn gekozen voor 2025. Pauline Wiskerke en Ricky Bosma organiseren dit samen met de andere restaurants.

Tijdens corona ontstond het idee om van de mosselwijnverkiezing een netwerkevent te maken. Ricky’s vader begon hiermee en zocht bedrijven die zich aan zo’n event zouden willen binden. “Geen zuipfestijn, maar een mooi netwerkevenement met producten die in Philippine worden gebruikt.”

Wie zijn jullie, wat is jullie band met Philippine en wat doe je in het dagelijks leven?
Beiden, 28 en 29 jaar, opgegroeid in Philippine, zijn van kleins af aan bekend met horeca: “We rolden er vanzelf in, want we zijn tussen de mosselen opgegroeid.”
Pauline heeft acht jaar bij de Kromme Watergang gewerkt en werkt nu bij Auberge des Moules. “Horeca is echt mijn ding. Terug werken in Philippine voelt toch een beetje als thuiskomen. Mijn ouders hadden een restaurant in Philippine. Als klein meisje liep ik daar al rond.”
Ricky werkt als kok: “Het begon met vakantiewerk, maar inmiddels is het echt mijn vak. In de toekomst wil ik graag op eigen benen staan.”

Wat is een mooie jeugdherinnering die je hebt aan opgroeien in Philippine?
Pauline: “De drukte tijdens de seizoenen. Bijzonder hoeveel mensen de weg naar ons kleine dorp weten te vinden.”
Ricky: “De saamhorigheid in ons dorp: jong en oud gaat samen, niemand doet voor elkaar onder. We gaan ook gewoon samen naar café.” En dan met een grote glimlach: “Ik heb mooie herinneringen aan café Op z’n Kop.”

Wat missen jullie nog in het dorp?
“Philippine is echt uniek in Zeeuws-Vlaanderen: Zeker op gastronomisch vlak zijn we een grote trekpleister. En toch: als je bij de gemeente iets voor elkaar wilt krijgen lijkt het allemaal lastig.” zegt Pauline.
Ricky vindt ook dat het openbaar vervoer wel beter kan. “Vooral voor jongeren en ouderen is de bereikbaarheid een drama. Ook de verbinding naar België zou beter kunnen, vooral voor onze gasten.”

Jullie organiseren samen het GOM-event – hoe is dat idee ontstaan?
“Het event bestond eigenlijk al, maar wij hebben het in een nieuw jasje gestoken. Ons doel is gezamenlijk een goede witte wijn te kiezen om bij onze mosselen te serveren.
Vorige week hebben we al een voorproeverij gehouden: de vaste leveranciers van de restaurants dragen allemaal een wijn aan. In totaal hebben we twaalf wijnen blind geproefd en beoordeeld op geur, smaak en natuurlijk de combinatie met mosselen. De beste drie zijn door naar het GOM.”

Wat willen jullie met dit event bereiken voor het dorp en voor de bezoekers?
“Philippine op de kaart zetten, mosselen promoten, het mosselseizoen aftrappen. Vanaf 1 juli begint de drukte.”

Wat is jullie favoriete onderdeel van het programma?
Ricky: “De gezelligheid! Iedere wijn wordt op een leuke manier met een pitch geïntroduceerd. Vorig jaar klommen ze ervoor op de banken. Het is natuurlijk ook niet niks: ieder restaurant neemt na dit event minimaal één pallet met zo’n zeshonderd flessen van de winnaar af. Meestal wordt er later nog veel meer bijbesteld.”
Pauline: “De naborrel! Dat is voor ons echt een ontlading. Vorig jaar, toen we het voor de eerste keer deden, waren we zo zenuwachtig. Tijdens de naborrel gleed alle spanning er af.”
De naborrel is een mini food- en wijnfestivalletje met allerlei foodtrucks van lokale leveranciers en muziek van een DJ.”

Hoe is het om als jonge organisatoren zo’n event op poten te zetten?
“Spannend. Vorig jaar was de eerste keer, dit jaar kunnen we er denk ik meer van genieten. We weten nu wat we kunnen verwachten. Nu we ouder worden, komen mensen ook meer naar óns toe met hun vragen.”

Wat maakt Pilippine volgens jullie uniek?
“Philippine wordt steeds leuker”, aldus Ricky, “we hebben steeds meer evenementen, ieder restaurant heeft zijn eigen vaste gasten en werkt op een eigen unieke manier.”

Wat is zo leuk aan werken in de horeca?
“In de horeca werken is hartstikke gezellig! Het zorgt echt voor een teamgevoel en natuurlijk nemen we na het werk nog samen een afzakkertje. Je hebt een socialer leven.”

Is er nog iets extra’s nodig om de restaurants draaiende te houden?
Ricky: “We kunnen altijd meer personeel gebruiken. In het weekend wordt het steeds lastiger om mensen te krijgen. Er is hier een restaurant ter overname, maar er komt nog niemand op af. Terwijl je het in Philippine niet gauw kunt verprutsen met alle klandizie.”
Pauline: “Iedereen kan in de horeca werken, als je maar uit het juiste hout gesneden bent.”

Mosselen: met friet of met brood?
Beiden in koor: “Met brood! Dan kun je lekker soppen. Vlamingen pakken meestal friet, Philippinenaren kiezen vaker brood. Maar beiden is lekker natuurlijk.”

Wat is jullie favoriete plek in Philippine?
Pauline: “Lekker vertrouwd bij mijn moeder thuis.” Ricky: “De Zwaan, daar werk ik als kok met veel plezier!”

Als jullie Philippine in één woord moeten omschrijven, welk woord kies je dan?
Pauline: “Gastvrijheid.” Ricky: “Zeker! Daar sluit ik me volledig bij aan.”

In the spotlights: Maikel de Clippelaar

Thu, 29 May 2025 08:35:05 GMT

Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken. Deze keer is dat Maikel de Clippelaar:

Maikel, geboren en getogen in Philippine, ooit Keizer Carnaval, heeft al heel wat gedaan om Philippine op de kaart te zetten. Zo heeft hij bijvoorbeeld samen met een groep vrienden de kiosk opgeknapt, Als er iets nodig is voor Philippine, kunnen ze altijd op hem rekenen. Bovenal kennen we hem natuurlijk het meest van Rock on the Kiosk, dat dit jaar tijdens Pinksteren voor de 15 ^e keer wordt gehouden.

Wat is jouw favoriete plek in Philippine?
“De Kiosk! Ik heb daar goede herinneringen aan toen we tijdens corona geen festival mochten organiseren. Wij konden, door met een biertje erbij samen de kiosk op te knappen, toch bij elkaar komen. De één nam bier mee, de ander wat te eten en als de politie voorbij kwam, gingen we gauw wat verder uit elkaar staan.”

Wat maakt Philippine voor jou zo bijzonder?
“Ik ben hier geboren en opgegroeid.”

Waarom zet jij je met zoveel liefde in voor Rock on the Kiosk én het dorp?
“We vinden het belangrijk dat er wat te doen is in Philippine. Een beetje leven in de brouwerij. Philippine is een publiekstrekker. Het lijkt soms of al het geld naar de stad Terneuzen gaat, terwijl hier het onkruid torenhoog staat. “

Wat zou je graag nog in Philippine willen hebben wat er nu niet is?
“Een bejaardentehuis; zo jammer dat de plannen in het Spuikompark toen niet zijn doorgegaan. Omwonenden hielden het destijds tegen, maar nu zitten we met een probleem. Ouderen kunnen nu vaak niet meer in Philippine blijven wonen. Dat is echt een gemiste kans. “

Weet jij een goede plek voor bejaardenwoningen?
Daar waar het hotel komt, naast de Kaaie. Dat is een ideale plek voor ouderen om te wonen. Je hebt er alle voorzieningen in de buurt en kunt in het dorpshuis gezellig een kaartje leggen. Het is echt zonde als je als Philippinenaar hier niet terecht kunt als je oud wordt.”

En dan nu natuurlijk hét festival: Rock on the Kiosk. Hoe is het allemaal begonnen?
“We hebben Rock on the Kiosk vijftien jaar geleden opgezet. Ik zat vaak met mijn maten in café Op z’n Kop; daar werd rockmuziek gedraaid en dan ging de microfoon gezellig rond om mee te zingen. Toen is het idee geboren. Maar we hadden natuurlijk geen rooie rotcent om een festival te organiseren.”

Hoe heb je dat dan aangepakt?
“We hebben een notaris gezocht die het voor niets wilde regelen voor ons. Samen met Genevieve ben ik daar naartoe gereden. Ik was de voorzitter en zij penningmeester en secretaris. We openden een bankrekening en gingen op zoek naar sponsoren. Later hebben we de taken goed verdeeld. In het begin was het een hoop uitzoekerij.”

Hoeveel mensen werken er mee aan Rock on the Kiosk?
“We hebben een vaste groep van twaalf man, met daarbij nog een stuk of twintig vrijwilligers die helpen met opbouwen en dergelijke. Maar we kunnen altijd meer hulp gebruiken. De bar besteden we uit, dat doen we niet met vrijwilligers. We willen het festival graag gratis houden, maar we moeten wel iets van inkomsten hebben, daarom gaat een gedeelte van de barinkomsten naar de stichting.”
Maikel regelt vooral de sponsoring: “Daar begin ik in januari meestal mee.”

Waarom verhuist Rock on the Kiosk naar het Tramplein?
“We vieren ons 15-jarig jubileum en verwachten toch wat meer drukte. Op de Markt is het erg krap: het is altijd een hele puzzel om tapwagens, wc’s en ander materieel neer te zetten. Op de parking van de Jacob Hobeinstraat is meer plaats. Het is dus een puur praktische oplossing. Als het bevalt, denk ik dat we hier de komende jaren blijven.”

Zijn er verrassingen of vernieuwingen bij Rock on the Kiosk waar je al iets over kunt verklappen?
“Zondag wordt dit jaar op veler verzoek een Hollandse dag. Hollandse muziek leeft nogal onder de jeugd. We hebben ’s avonds een echte Nederpopband die covers speelt van Clouseau, de Dijk en andere Hollandse meezingers. Ook Rosann, een meisje uit Sluis, die in de top drie van de Voice België eindigde, komt op zondag. Er komt ook een Amsterdamse zanger die vaak in Benidorm optreedt, Hollandse Kost uit Sas en natuurlijk Sjako de Braal.”

Is het lastig om bands te strikken?
“Nee, helemaal niet, ze benaderen ons zelf en sturen filmpjes. Het programma van volgend jaar zit nu al bijna vol. Ik hoef er niet achteraan te zitten. Ook de Mosselfeesten putten uit dezelfde poel. En hier vlakbij over de grens is een Belgisch boekingskantoor, daar hebben we ook contact mee.”

Welke artiest zou je ooit nog wel eens willen boeken voor Rock on the Kiosk?
Een paar jaar geleden hadden we de band Ramkot geboekt. Ik was daar toen heel blij mee. Maar door corona kon het festival toen niet doorgaan. Ze zouden nog een keer komen, maar het is er nooit meer van gekomen. Nu zie ik ze op grote festivals als Pinkpop staan. Ik ben zelf ook een paar keer naar concerten van Ramkot geweest. Ze zijn nu zo groot dat ik ze niet meer zo kan boeken. En via het management is het niet te betalen.”

Wat is het meest onverwachte dat jullie ooit hebben meegemaakt tijdens Rock on the Kiosk?
“Een aantal jaar geleden stopte er een bus in Philippine die vol zat met gasten van een vrijgezellenfeestje. De bruidegom moest allerlei oude computers en beeldschermen verkopen. Dat was heel onverwachts en ontzettend leuk. Er komen steeds meer mensen van buitenaf. Dat is mooi.”

Wat zou je tegen iemand zeggen die nog nooit bij Rock on the Kiosk is geweest?
“Het is altijd gezellig, er is bijna nooit gedonder en er heerst altijd een leuke sfeer. Hou je van lekker dansen, zingen en van goeie covers? Dan moet je in Philippine zijn.”

Heb je nog een droom voor de toekomst van Rock on the Kiosk?
“Dat Rock on the Kiosk blijft bestaan. Maar ik heb wel met mezelf afgesproken dat ik het nog vijf jaar doe. Dan heb ik het twintig jaar gedaan en mag iemand anders het overnemen. Ik wil dan gewoon lekker van het festival genieten zonder dat ik weg moet omdat er een wc overstroomt of een band niet komt opdagen.”

https://www.rockonthekiosk.nl/

#rockonthekiosk

Video Politiek Café Philippine - 5 maart 2022

Mon, 07 Mar 2022 14:52:47 GMT

Opname GORTV Politiek Café Philippine

Bekijk hier de opname van het politiek café uitgezonden door GORTV.

Link naar video