In the Spotlights: Edwald Martijn & Peter-Jan Verstelle -Wielercomité Philippine

Laatst zoefden de junioren weer door Philippine, en op 11 april zijn de profs aan de beurt. In maart en april verandert het mosseldorp even in een echt wielerdorp. Dat gebeurt niet vanzelf. Achter de schermen werken Edwald Martijn en Peter-Jan Verstelle, samen met een grote groep vrijwilligers, maandenlang om het wielrennen op de kaart te zetten. Tijd om deze drijvende krachten achter het Wielercomité Philippine in the Spotlights te zetten.

Even voorstellen: 
Naast het wielercomité werken de heren nog gewoon: Edwald (52) werkt sinds een maand of tien als inkoper bij Hapro in Kapelle, nadat hij dertig jaar bij Elopak heeft gewerkt. Hij woont al zijn hele leven in Philippine.
Peter-Jan (59 ) is uitvoerder bij wegenbouwer De Bokx. “Na mijn militaire dienst ben ik er begonnen en ik werk er nog steeds.” Je kunt zijn rode dienstauto haast niet missen. Peter-Jan is geboren in Brabant, maar woont sinds zijn 15^e in Philippine.

Wielrennen jullie zelf ook?
“Jazeker, ik rijd zo’n 14 duizend kilometer per jaar”, antwoordt Edwald, “op zondag altijd 100 en op dinsdagavond ongeveer 65 kilometer.” Af en toe maken ze ook een uitstapje richting de Ardennen om wat meer heuvels op te zoeken. Peter-Jan fietst ook nog steeds, maar iets minder vaak dan vroeger.

Hoe zijn jullie ooit betrokken geraakt bij het Wielercomité Philippine? 
Peter-Jan: “Dat ging gewoon zo. Ik kreeg een vlag in mijn handen geduwd; een jaar later kreeg ik er een taak bij en zo ging het steeds verder.”
Edwald: “In 2008 raakte ik tijdens een drankje met carnaval aan de praat met een paar mensen van het wielercomité en toen hebben ze me gevraagd.”

Wat doet het comité precies en hoe groot is de organisatie? 
“Vroeger hadden we de Omloop van de Braakman en ook nog een Kermiskoers, maar er stonden steeds minder amateurwielrenners aan de start. De Kermiskoers doen we nu niet meer, maar we hebben ons aangesloten bij de Holland Cup, dat betekent dat we meer profrenners naar ons dorp trekken, meestal zo’n 175.”
“Ons bestuur bestaat uit acht personen, maar al met al helpen misschien wel 120 mensen mee. Je hebt vlaggers nodig, mensen die het parcours uitzetten, verkeersregelaars, een motorbrigade, noem maar op. Er komt heel wat bij kijken.”
Ook wordt er druk gelobbyd om de kosten van de wedstrijd te dekken. “We krijgen subsidie, maar zoeken ook altijd naar sponsoren.”

Edwald, jij bent voorzitter. Wat houdt die rol concreet in? 
“Eigenlijk ben ik voorzitter én secretaris. Ik kreeg destijds te horen dat het niet veel zou inhouden, maar ik kwam er later wel achter dat dat wel anders was.”

Peter-Jan, jij bent verantwoordelijk voor de route en veiligheid. Wat komt daar allemaal bij kijken?  “Ik heb het vooral druk in de week voor de wedstrijd: dan kom ik echt tijd te kort.” Aan het parcours verandert meestal niet veel, maar nu de politie niet meer ingezet wordt bij dit soort evenementen, is het parcours verlegd. “We kunnen de grote weg nu niet meer oversteken en zoeken België meer op. Daar stellen ze één motoragent beschikbaar die heen en weer rijdt langs een stuk van het Vlaamse parcours.”

Op 28 maart was de Toekomst Cup voor de jeugd. Waarom vinden jullie het belangrijk om juist ook jeugdwedstrijden te organiseren? 
Peter-Jan: “We hopen dat de jeugd uiteindelijk doorstroomt naar de Omloop van de Braakman. Dat zou echt mooi zijn.”

Op 11 april staat de Omloop van de Braakman op het programma. Wat kunnen mensen dit jaar verwachten? 
“We hebben een sterk deelnemersveld, maar we hebben ook wat concurrentie van wedstrijden, zoals Parijs - Roubaix en Italië. Volgend jaar, de zestigste editie, prikken we een datum die goed past in de agenda’s van de profs. ”

De Omloop is inmiddels een begrip in het wielrennen. Waar zijn jullie het meest trots op als je naar deze koers kijkt? 
“We hebben de afgelopen jaren een groei doorgemaakt en veel stappen gemaakt om een klasse hoger te komen. De Omloop van de Braakman heeft ook echt een status in de Nederlandse wielerwereld. ‘Oh ja, dat is die koers met die kasseien’, wordt dan gezegd. Ook in België trouwens.”

Wat is voor jullie persoonlijk het mooiste moment tijdens een wielerwedstrijd? 
Edwald begint te glunderen: “Als koersdirecteur rijd ik na de start helemaal voorop om te kijken of alles goed gaat. Als je dan achteromkijkt en je ziet een voltallig peloton uit elkaar spatten op de Timmerman Smokkelweg, compleet met stofwolk, nou, dan is dat echt een geweldig gezicht.” 
Ook Peter-Jan vindt de start indrukwekkend: “Al die auto’s en wielrenners bij elkaar: ik vind het echt heel mooi als alles dan in een keer wegrijdt. Maar naderhand, als de wedstrijd is afgelopen, dat vind ik ook wel een heel lekker moment.”
 

Hebben jullie een bijzondere of memorabele editie meegemaakt die jullie nooit vergeten? “Nou, zeker….”, begint Edwald en dan valt het even stil. In 2019 is Robbert de Greef (27) overleden nadat hij onderweg een hartstilstand kreeg tijdens de Omloop van de Braakman. “Hij is nog gereanimeerd op de kasseistrook en naar het ziekenhuis gebracht, maar na enkele weken is hij toch overleden.” De wedstrijd werd ter plekke gestaakt en iedereen fietste gezamenlijk terug naar Philippine. “We besloten om de wedstrijd niet verder uit te rijden. Die middag hebben we met een heleboel samen in de kantine gezeten, wachtend op nieuws vanuit het ziekenhuis.”
Uiteindelijk is het hele comité naar de uitvaart gegaan. Edwald: “Een half jaar later ging ik met lood in de schoenen naar Robberts ouders thuis, maar we kregen een warm welkom. We stelden voor om een steen te plaatsen op de plaats waar het gebeurd was, maar ze vertelden dat hij daar zelf altijd om moest lachen. We besloten om het kasseiklassement naar Robbert te vernoemen en dat vonden ze een prachtig eerbetoon.” 

 

Waar willen jullie naartoe met de koers? 
Edwald: “Het zou leuk zijn als er wat jongere mensen in het bestuur bij komen, maar het is best lastig om die te vinden. Ook willen we graag nog een klassement hoger, dat trekt ook weer betere ploegen naar ons dorp.”

28 Maart waren de junioren, 11 april de Omloop van de Braakman, maar aanstaande zaterdag, 4 april staat er toch ook iets te gebeuren? 
“Voor het eerst dit jaar organiseren we een wandeltocht tussen de twee wedstrijden in. Er zijn verschillende afstanden tot wel 21 kilometer. De tent en alle voorzieningen staan er toch al en dat brengt dan opnieuw weer levendigheid in het dorp. Bovendien is een week later de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Dat geeft mensen de gelegenheid om alvast te trainen.”
 

Wat is jullie mooiste plekje in Philippine? 
Peter-Jan (stellig): “De Zwaan; gezelligste plekje waar de koers uiteindelijk eindigt.”
Edwald: “Zeker, laten we van mooiste, het gezelligste plekje maken. En dat is toch wel De Zwaan. Maar ik vind de diversiteit in ons dorp ook mooi: het mosselmonument, de markt, er is zoveel moois.”

Wat is jullie mooiste jeugdherinnering van Philippine?
Peter-Jans ogen beginnen te glimmen: “Disco Kees! Ik ging daar op mijn 15^e iedere maand heen.” 
Edwald: “Het paastoernooi met de voetbal. We kregen dan gasten uit Engeland die overal in ons dorp bleven slapen. Later werd dat het AASA jeugdtoernooi met ploegen als Feyenoord en PSV. Wesley Sneijder heeft hier zelfs nog gevoetbald.”

Wat missen jullie nog in het dorp, of wat zouden jullie graag zien wat er nu nog niet is? 
Edwald had vergaande plannen voor een wielerparcours op de oude vuilnisbelt tegenover tuincentrum Dhuyvetter. “Ik was al heel ver; H4A zou asfalt leveren, kasseien lagen al klaar, maar de wethouder zag het financieel niet zo zitten. Bovendien moet het hele terrein nog gesaneerd worden.”
Peter-Jan mist een fatsoenlijke woonvoorziening voor oudere mensen: “Er kan nog best een Ankerhof bij.”

Als jullie Philippine in één woord moeten omschrijven, welk woord kiezen jullie dan en waarom? 
“Een écht vissersdorp”, volgens Edwald, “ik vergelijk het een beetje met Breskens. De gemeenschap is hecht en staat voor elkaar klaar. Dit is een typerende mentaliteit van Philippine.”