In the Spotlights: Sven De Bock – Bouwklup de Sloebers

Carnaval staat voor de deur en dat betekent in Philippine maar één ding: bouwen, lassen, kleien en vooral heel veel uren maken in de Nissehut. Eén van de drijvende krachten achter Bouwklup de Sloebers is Sven De Bock. Al meer dan twintig jaar betrokken bij de club en nog altijd even bevlogen. Tijd om Sven in the Spotlights te zetten.

Kun je jezelf kort voorstellen?
“Ik ben Sven De Bock, 33 jaar. De D schrijf je met een hoofdletter,” zegt hij lachend. “Dat betekende vroeger in België dat je niet van adel was.” Sven is geboren en getogen in Philippine en, als het aan hem ligt, gaat hij hier nooit meer weg.

Wat doe je in het dagelijks leven?
“Ik werk bij Dow als workcoördinator. Dat is vooral veel computerwerk. Daarom ben ik blij dat ik het bouwen bij Bouwklup de Sloebers ernaast heb. Ik ben graag bezig. Alleen maar achter de computer zitten zou ik echt niet kunnen.”

Hoe lang ben je al betrokken bij Bouwklup de Sloebers?
“Vanaf mijn twaalfde ging ik al meehelpen met bouwen. Nu ben ik 33, dus dat is 21 jaar. Het is echt mijn passie.”

Bouwklup de Sloebers, kun je daar iets meer over vertellen?
“De Bouwklup is opgericht in 1987 door een aantal Philippinenaren. In het begin waren het kleinere wagens, maar rond 1993 bouwden we al A-wagens, dat zijn de grootste wagens. De Nissehut staat hier nu zo’n 30 jaar. Daarvoor bouwden we vanuit een loods. Soms was er geen plek meer en werden de poppen gewoon in de keuken bij Norbert van Limmen gespoten.”

Met hoeveel leden zijn jullie?
“We hebben 13 leden. De meesten komen uit Philippine, maar er zit ook iemand uit Hoek bij en een paar uit Sas van Gent. We zijn altijd op zoek naar nieuwe leden. Of je creatief bent of niet, dat maakt niet uit. Iedereen kan iets bijdragen. Aanmelden kan gewoon door een berichtje te sturen via Facebook.”

Hoe ontstaat het idee voor een carnavalswagen?
“In september komt ieder lid met een idee. Samen kiezen we er één uit. Twee weken later is dat idee verder uitgewerkt en beginnen we met tekenen en ontwerpen. Dit jaar is het thema ‘The Greatest Freakshow’, geïnspireerd op de film The Greatest Showman.”

Hoe bouw je eigenlijk een carnavalswagen?
“Na het uitwerken van de plannen beginnen we in september al met bouwen. Dan ben ik hier twee tot drie dagen per week. Zo vlak voor carnaval ben ik hier iedere dag. Het maken van de poppen en de wagen is een heel proces. Het onderstel bouwen we telkens opnieuw, omdat we de wagen na afloop verkopen. Je moet lassen, kleien, polyesteren en daarna alles opbouwen tot één geheel. Dit jaar hebben we in totaal tien onderdelen die we bij het opbouwen moeten hijsen. Dat is voor de bouw van de wagen wel intensief en ook voor de opslag. Een gedeelte staat nu in de garage van een dorpsbewoner. Volgend jaar bouwen we de wagen minder complex.”

Wat maakt jullie wagens uniek?
“Onze wagens herken je vaak aan de dikke lippen van de poppen. Dit jaar hebben we ook een draaimolen in de hoogte. Dat zie je niet vaak bij een carnavalswagen.”

Hoe komen jullie aan inkomsten?
“We beginnen vroeg met het regelen van sponsoring. Daarnaast bakken we hamburgers bij Rock on the Kiosk en verkopen we pinnetjes. Leden betalen contributie en elk jaar verkopen we de wagen weer door aan een andere carnavalsploeg. Het gaat er ook wel een beetje om wie je kent hoor.”

Wat betekent carnaval voor jou persoonlijk?
“Ik ben een carnavaller in hart en nieren. Voor mij is carnaval vooral het wagenbouwen: creatief bezig zijn met vrienden. De community met andere verenigingen, bijvoorbeeld uit Sas van Gent. Vroeger was het meer concurrentie, nu is het samen. Net voor carnaval laait de competitie wel even op, maar dat hoort erbij. Het mooiste moment is de zaterdagochtend als de wagen helemaal opgebouwd staat. Dat is voor mij altijd een emotioneel moment, omdat er zoveel tijd en energie in zit.”

Hebben jullie al eens prijzen gewonnen?
“In Sas van Gent zijn we een beetje de eeuwige tweede. In de jaren dat de vereniging bestaat hebben we ongeveer vijf keer de eerste prijs gewonnen en af en toe ook een derde prijs. Het zou mooi zijn als we dit jaar weer eens de eerste prijs pakken.”

Hoe zie je de toekomst van Bouwklup de Sloebers?
Sven zucht even. “Ik hoop dat we nog heel lang door kunnen gaan. Maar je ziet wel dat het echte wagenbouwen en carnaval in Philippine langzaam uitdooft. Dat is jammer, maar het gebeurt ook in dorpen als Sluiskil en Westdorpe. Misschien moeten we in de toekomst meer samenwerken met andere verenigingen.”

Jullie werken vanuit de Nissehut. Is dat altijd al zo geweest?
“De Nissehut staat hier nu zo’n 30 jaar. Oorspronkelijk stond hij op een andere plek, richting IJzendijke. De hut komt van Sidmar en was bedoeld als tijdelijke werkplaats. In de industrie zie je dat vaker, een Nissehut of Romneyloods. De Sloebers hebben deze hier zelf opgebouwd.”

Wat is jouw mooiste plekje in Philippine?
“De kiosk. Tijdens de coronatijd hebben we die helemaal opgeknapt. Dat was een mooie periode en hij staat er nu prachtig bij. En dat vind ik ook van het mosselmonument. Deze hebben we in 2021 ook gerestaureerd.”

Wat mis je nog in het dorp, of wat zou je graag zien wat er nu nog niet is?
“We hebben eigenlijk veel: een café, restaurants, een supermarkt en een dokter. Maar als ik kritisch mag zijn, vind ik dat er iets moet gebeuren op de plek waar het hotel is afgebrand. Dat ligt er nu echt triest bij. En ik mis de Nissehutfeesten. Die organiseerden we ieder jaar in september, maar door alle regels en kosten, zoals beveiliging, is dat nu lastig rendabel te krijgen.”

Als je Philippine in één woord moet omschrijven, welk woord kies je dan?
“Dan kies ik er twee ‘Hechte gemeenschap’. Als je ziet wat we hier met elkaar neerzetten: Rock on the Kiosk, wielerwedstrijden, Mosselfeesten, Winterfeesten. We regelen het samen en kunnen altijd op elkaar rekenen.”

Heb je een mooie anekdote of herinnering die je wilt delen?
“Ja niet zo’n mooie, maar wel een pijnlijke: In 2011 hadden we per ongeluk water in de dieseltank gedaan. De wagen startte niet. We hebben halsoverkop een monteur laten komen en waren net op tijd klaar voor de optocht. Dat vergeet je nooit meer.”